La conférence d’ouverture du métropolite Philarète de Minsk était une méditation sur l’histoire des peuples de la « Slavia orthodoxa » à la lumière des Saintes Ecritures. Cette lecture de notre histoire est un acte de mémoire de nos péchés et de nos infidélités, et en même temps – 20 ans après la célébration du millénaire du baptême de la Rus’ – de la miséricorde de Dieu.      L’acte de mémoire du passé ouvre l’avenir, il donne un futur. La Bible nous enseigne qu’il le fait en nous rappelant dans le présent notre liberté, collective et personnelle, et notre responsabilité dans l’histoire du salut. Le métropolite nous a rappelé que notre responsabilité prioritaire pour ouvrir l’avenir est cependant la reconstruction du Temple de Dieu, dans le cœur de chaque personne, dans la société par la justice sociale.


C’est en donnant que l’on reçoit,

c’est en s’oubliant que l’on trouve,
 c’est en pardonnant que l’on est pardonné,
 c’est en mourant que l’on renaît à l’Eternelle vie.
Saint François d’Assise.
 
 
Le thème de l’amitié est un thème qui me tient à cœur. Nous avons organisé à l’Institut d’Etudes Œcuméniques de Lviv en 2005 notre conférence inaugurale sur ce thème, « l’amitié, valeur œcuménique », dont nous avons publié les actes.[2] Nous sommes tous convaincus que seule la relation d’amitié que le Christ a instauré avec ses disciples nous permettra d’atteindre l’unité ecclésiale tant désirée car elle aussi la source de la véritable connaissance.
Chrześcijaństwo jest religią wdzięcznej pamięci o dokonaniach Boga, który wyprowadził Lud Izraela z niewoli egipskiej i wskrzesił z martwych Jezusa. Jest też religią uzdrowienia naszej ludzkiej historii, wykrzywionej przez grzech i na nowo zorientowanej przez krzyż. Ponadto stanowi również swoiste skrzyżowanie różnych kultur – wcielając się w każdą z nich i zarazem pozostając czymś większym niż one, przyznając się do wszystkich autentycznych wartości oraz jednocząc je w symfonii Bożej Mądrości. Chrystus przyszedł na świat przyjmując konkretną żydowską tożsamość, ale właśnie kultura Żydów kształtowała się na synajskich bezdrożach jako kultura strażników uniwersalnego prawa[1]. Nasz Pan narodził się w judejskim Betlejem, lecz żył w „Galilei pogan” (Mt 4, 15), w środowisku, gdzie społeczność żydowska blisko sąsiadowała z ludnością obcą pod względem etnicznym i religijnym. Jego ofiara dokonuje się na krzyżu, jakże wymownym gdy chodzi o kształt, w otoczeniu Izraelitów i rzymskich żołnierzy, na granicy miasta, między niebem i ziemią. Chrystus jest Panem skrzyżowań i rozdroży, bo przyszedł szukać rozproszonych, żeby jednoczyć dzieci Boże. W Polsce często stawiano krzyże na rozstajach dróg... Także chrześcijanie, ludzie Chrystusowi, są od początku ludem skrzyżowań, jako łączący się w harmonijną jedność „dalecy i bliscy” (Ef 2, 17), lud Mądrości „wielorakiej w przejawach” (Ef 3, 10).

Search
User login
"Успенские чтения"

banner

banner